Vederlicht eenzaam

Voor de zwijnen

Stil in het prille licht
van een spoedig afmerende herfst
lig ik verankerd
aan een bonkige kade

alleen de nachten passeren hier
als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen

verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld

kleuren kruipen kort bij
ze schijnen me te wenken
los te willen weken
uit het onzichtbare domein

ik hecht aan mijn keizerrijk
waar zwakke schaduwen
de dierbaarste onderdanen zijn
en wacht kalm op de zwijnen.

**********************************************************************************************************************************************

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s