Geen spoor


Ruw strijken

In de laatste zomerdampen
bruisen buiten de herfstbuien

hemelwater stroomt traag
-zoals het bloed van Abel-
schijnbaar achteloos het lege land in

kreunende kruinen buigen diep
ritselen kleedt zich in het geraas
van een onzichtbare hand
die meedogenloos het land ruw strijkt

het fladderen sterft in bulderen weg
totdat een schijnsel alles bedaart
en de vruchten van de storm leest

ze liggen als kinderen
van vader geen spoor.

************************************************************************************************************************************************

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s