Tijd zoekt woning

Slagveld

Door huid heen
gloeien de kastanjes van een vorige herfst
een slapende morgen
in een verdronken landschap

ik groeide op in dit gewest
stap door de spiegel
en vervolg mijn tocht langs littekens

hier zoekt tijd een woning
-nauwelijks plaats voor zoveel ruimte-
een lichtvoetig beeld versterft als schim

later is slechts een geweerloop lang
toekomst altijd een vinger te ver
we slapen in netten van angst

slechts zij die verdrinken nemen waar
vullen het geheugen van de nevel
over naamloze groeves huilt de wind
en alleen gevouwen handen overwinnen.

*******************************************************************************************************************************************

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s