Categorie archief: verdriet

Wee en kommer

Snap 2016-04-21 at 21.44.22

Wee en kommer

Vandaag wandel ik door een dag
waarop niets ingewikkeld lijkt. Water
raakt niemand aan
het ligt erbij zoals de golven het achterlieten

ik groet veerman en troubadour
beiden gezegend met een vredige
dwaasheid. De zanger hunkert naar vergezichten
de schipper naar de andere oever

het platteland bedient zich van traagheid
sluimert roestend in de kleur van het seizoen
in de verte dreunt een snelle stad

er nadert een zwijgende gestalte
traag glijdt afscheid over een gelaat. Zwijgend
kruipt verdriet in mijn schrijvende hand.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Eiland op drift

Snap 2016-03-04 at 20.11.59Foto: Josephine Beijer.

Eiland op drift

Er drijft een been in de rivier
in dit aangerande land rolt
een bloedend oog door grijs gruis

ik wil er woorden voor kiezen. Tevergeefs
zoek ik in een andere taal bij
andere mensen

met te nauwe schoenen stap ik
in een verloren ruimte
waar versleten bomen met heet licht spelen

rond een hijgende dorpspomp
liggen stiltes in wild verband
een manke handkar lijdt er schipbreuk

keien liggen werkloos. Daken hebben
hun huizen verlaten
bonte kraaien krassen hun stem in het zwerk

in een bouwval speur ik naar de hand
die dit alles begon. In de schaduw leest
het silhouet van een monnik hardop.

*****************************************************************************************************************************************************

 

 

1 reactie

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Onbereikbaar

Snap 2016-02-14 at 17.20.39

Onbereikbaar

Mijn poolzon strijkt schuchter licht
als een gedicht over het eiland
een oord zonder een verstaanbaar woord
stormen eten er van kale hellingen
de vloed krabt het strand in zee

langs naamloze oevers flaneert wrakhout
wat aanwaait zoekt tevergeefs een woning
onophoudelijk spreken golven rechtdoor
niets hecht aan kilte en leegte
ijsschotsen kneden blauw hermetisch glas

mijn kus ketst tegen glinsterende kiezels
woorden schieten geen wortel
mist en zeebries lossen elkaar af
ze wegen niets. De schaduw van een ijsberg
laat zelfs de hel bevriezen

één been vastgespijkerd. Met het andere
trap ik cirkels in tegenwind
slechts een knieval ben ik verwijderd
van de kruipruimte waarin geheimen schuilen

een lichtvoetige schrale gestalte versterft
als schim in de branding. In een verdronken land
verwelkomen drenkelingen alles zwijgend

roekeloos trekken ze blootsvoets de diepte in
stoken koudvuur op en zetten ijsthee

van ver nadert onhoorbaar het sleepnet.

 

*****************************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, strand, uncategorized, verdriet

Matglazen vleugelslag

Snap 2016-02-03 at 14.46.57Foto: Kees Dekker / Leerdam.

Matglazen vleugelslag

Beeld vol woordeloos zuchten
een meeuwenwolk markeert de grenzen
van de taal
de adem is hees en ordeloos. Chaos
als uitgepakte luister

de lucht als een matglazen baldakijn
vage vlerken wieken scherven
in beweging
in doffe jassen
staan winterwilgen
stokstijf van ontroering

water waagt zich niet in het gewoel
in een oogwenk dragen kale bomen
zilverwitte kronen
op vleugelslagen draagt geluid ver

muziek in mozaïek.

*****************************************************************************************************************************************************

 

6 reacties

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Mijmeren onder de acacia

kraaien1

Mijmeren onder de acacia

Een zwoele bries vlaagt bolle armen
in slappe hemden. Tussen stevige staken
kromt de waslijn tot cirkelboog
ik drink wijn zonder verhaal
verwerk onverwerkte resten
van voorbije dagen

messcherp is het licht
aan de einder rust strak azuur op zuilen
obelisken waarin door onbekenden ooit
hart en liefde zijn gekerfd

wind worstelt met zeeën van tijd
in versnipperde wolken
trekt mijn geboorte-uur voorbij
ik raas langs wegen zonder vluchtstrook
zie hier en daar een brakke hond
aan een boom geknoopt
ik blader mijn leven door. Natte-vinger-werk!

mijn woorden zoeken een afgedankte woning
zoals schrale gestaltes een doos voor de nacht
beelden verliezen betekenis
vallen in eenvoud uiteen

krassende kraaien wekken mij roekeloos
herinneringen worden onbereikbaar
in een flard haal ik alleen terug dat
alle lijken goed doorvoed waren.

 

*****************************************************************************************************************************************************

1 reactie

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Huis van verloren vertelling

interieur vervallen landhuis

Huis van verloren vertelling

Een half dozijn lanen verder
ligt loom het landhuis
-ogenschijnlijk in verlaten staat-
tegen de winterse glooiing
ijs van een paar uur oud slaapt
op de grijze gracht

uit het akkerlandschap scharniert
lucht en licht door glasloze vensters
uitgeputte vertrekken binnen

zielen zijn geroofd of vertrokken
snippers van tsaren en sultans
regeren slechts over aslagen
spinrag en vertrapte karpetten
dictators en despoten hangen
dakloos in gammele boekenrijen

wind en verloren vertellingen
vaste bewoners van kierende kamers
en gedoofde gaslantaarns

in een stervend dorp verderop
braakt het station een bonkende trein uit
achter de matglazen ruiten
schommelen gevluchte schimmen
de reistassen gevuld met
poëzie en wijsjes van voorbije vreugd.

********************************************************************************************************************************************

2 reacties

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Wanordelijke rust

P1090984-kk-np Eigen foto.

Wanordelijke rust

Hij draagt de dagen van een oud land
zijn aanblik even grijs als het licht
van een gesloten mijnstreek

– waar onzichtbaar littekens zich
in donkere gangen als versteende navelstrengen
dwars door de leeggeroofde aarde
zwartommuurde wegen banen –

gevallen maar niet gevloerd
verdoofd en schijnbaar zonder levenssap
wordt nieuw leven voortgebracht
het wegvloeiende water biedt rust
echter op het chaotisch verankeren
valt de keuze

de storm van weleer is niet vergeten
evenmin de zon die dagelijks
zijn naderend einde verwarmt

hij talmt de dagen vol.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, poëzie, uncategorized, verdriet

Spiegelbeeld

Snap 2015-03-14 at 20.00.57 Foto: Edward van Altena.

Spiegelbeeld

De spiegel kent al mijn dagen
de twinkelende morgens met vers opgestegen zonlicht
frisse tijden als aanloop naar een ongepelde dag
als een maagd glanst het onbevaren water
onwetend van verre spanen en peddelslagen
het jonge uur kent slechts één kleur
– de tint van ontdekking –

ook de stervende reflecties van dit etmaal
vallen stil in een schimmig spiegelbeeld
een dromennacht tikt al
op het terugkaatsende venster
het duister likt late geluiden weg
als troost beslaat het schemerglas

al mijn contouren van jarenlang passeren
liggen verborgen in de spiegel
een raam zonder uitzicht op wat komen gaat
of gepasseerd en vergeten is
alleen dit magische moment kaatst in mijn gelaat terug

mijn zwanenzang bewaar ik voor later
deze ruit is stom en doof
bewaart discreet al onze intieme ontmoetingen
kent mij in alle dwarse zwarte vormen
en het rood van mijn verdriet.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, strand, uncategorized, verdriet

Een Oostvaardersdood

Snap 2015-03-09 at 09.55.15 Foto: Martijn de Jonge.

Een Oostvaardersdood

Over de zeebodem, ooit nijver drooggelegd
vloeit opnieuw treurig vocht
rond levenloze karkassen
– een mengsel van bloed en tranen –
langs bomen in vormen van catastrofes

een eenzame schelp treurt
om de gestolen liefde van haar godin
de mismaakte aarde komt woest en ledig
terug bij haar geboortestaat
wachtend op alles toedekkend hemelwater

roodwild heeft het buitenleven afgelegd
het warme bloed is gestold
een dartele ziel is uit de tijd getrokken
de stalen omarming rolt door de hel
waar de duivel een groene mantel draagt.

********************************************************************************************************************************************

1 reactie

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, verdriet

Februariwater

P1090958-np-kk Eigen foto.

Februariwater

In de nachten van de vroegste maanden
van elk passerend jaar
bestaat er iets dat water drijft
om zich te verharden
om voor vormen te kiezen
die oude wetten niet toestaan

maar water laat zich niet strikken
in richtsnoeren van gewoonten
het uiterlijk wordt in contouren gegoten
van warme verbazing
zoals dichters profielen schetsen
van onbestaanbare verhalen

stokslagen worden niet gevoeld
alleen in de ijzige huid opgenomen
totdat passerende lentedagen
alles vloeibaar vergeten laten.

**********************************************************************************************************************************************

1 reactie

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, strand, verdriet

Ook in het paradijs

P1090929-kk-np Eigen foto.

Ook in het paradijs

Alsof ze iets te verbergen hebben
– winterbomen met in gure wind wandelende takken –
gesluierd in de wiegende vrieskou
geworteld in winterbeelden
ruw behangen met
de dood in nerfstructuur

aan hun schenen ligt nu loos en
gesteven in wolkenzweet
de afgeworpen zomermode

een hoogzomerse heerlijkheid vergaat
in de stilte van het bevroren seizoen
dat pas bij het verlaten weer water achterlaat

opkijkend hoort hij
tegen een restje hemelblauw
de ijle twijgen zwijgen
z’n prevelwoorden rijzen met zijn blik mee
‘ook in het paradijs staan kale bomen’

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, luchten, natuur, poëzie, uncategorized, verdriet

Werkwoorden


P1090914-kk-np
Eigen foto.

Werkwoorden

Nee, niet dromen, dansen of zweven
– jargon voor vastgelopen dichters –
maar woorden waar aan gewerkt
moet worden
hakken, breken en priemen
dwars door weke harten en loze gedachten
bloed moet stromen
rijkelijk vloeien soms

schrijven is krassen
botten kraken en in vlees snijden
rake woorden vinden
die striemen en schrijnen
als open wonden

ijskoude insnijdingen etsen
in valse sentimenten

het moet meedogenloos stormen
baldadig en gruwelijk ook
totdat alles leesbaar luwt
op mijn papieren huid.

*******************************************************************************************************************************************

1 reactie

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, verdriet