Tagarchief: fotografie

Weer verlaat licht het leven

Herfstblad eik met druppels
Weer verlaat licht het leven

Late herfsttij versmalt dagen
gebroken dwarrelt dagelijks licht
in een nauw verbond met schuchtere schemer
op sompige bospaden
over brandgangen en wildwissels

wandelgangen dragen in dit seizoen
drassige donkerbruine mantels
alles vervormt en sterft af
tevergeefs tracht het ontzielde
ongeschreven wetten te herschrijven

het najaarshuis wordt door een naamloze
kunstenaar in grauw grijs geschilderd
alle luiken worden gesloten
waterparels rollen uit hemelse vitrines

niemand die rapen durft.

********************************************************************************************************************************************

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

De halfklare herfst

P1100586-np-kk

Eigen foto.

De halfklare herfst

Halfduister wacht met binnenkomen
aan de hemel het ronde rood
ongewis van het gedolven graf
voor één nacht

in een eenzaam lichaam tweestrijd
gezwollen bladaders drijven
uitgespeeld leven in een dode hoek
voor even nog

het jaar draagt dagen naar lange nachten
een kille bries blaast
– als makke schapen naar de slachtbank –
zomerbeelden winterwaarts

we sluiten de luiken
zuigen van bloedrode lippen
zilveren zoenen
om mee te winterslapen.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

Gangbaar uniek

P1100549-b-kk-np

Eigen foto.

Gangbaar uniek

Met een spiedend oog
bevraag ik laag de aarde
over groei en verval
in één tijd

over het wulpse groene lentelicht
de melange van najaarstinten
een holte in de dood
over vormen en gestaltes
ongehoord en ongezien
neerdalend en oprijzend tegelijk

een knieval ten leste
brengt berichten van hemelhoog
trage adem stokt en stamelt
zoekt klank en timbre
voor het onverwoordbare

tijd verglijdt in de geopende lens
er vertoont zich een mirakel
uniek voor stervelingen
gangbaar voor God.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

Reiziger bij laagtij

Snap-2015-09-04-at-15.53.33

Reiziger bij laagtij

Nog voor je komt
verschijnen als onheilsboden
ronddolende meeuwen
krijsend en grillig zigzaggend
langs half gestreken zeilen

ze drinken de haven leeg
gulzig en zonder enige maat
naakte rompen vleien zich
schouder aan schouder op een slijkmatras
vluchtend scheepsvolk laat kades achter

cirkelende wind vindt geen richting
loef- en lijzijde rondom
zand stuift tussen de tenen van meerpalen
als een geschonden graf geeft de haven
karkassen terug aan gluurdersogen

je bent passagier en ik passant
de één op het gangboord
wachtend op de watervloed
de ander dobberend op heimwee
– de liefde voor wat achterbleef –

als strelingen groeien veraf golven
waarin wij straks liefkozend verdrinken.

********************************************************************************************************************************************

1 reactie

Opgeslagen onder uncategorized

Waarover men niet spreken kan

Snap 2015-08-20 at 14.08.13 Foto: Jaap Oosterhuis

Waarover men niet spreken kan

Het kneedbare water
verzacht in de spiegeling
gracieus het barse en het brute
van onwrikbare rotsen

een rafel regenbui
haast zich van het toneel
waarop sfinxen
in snippers woud
een mystiek hiërogliefenschrift achterlaten

horizon vindt er geen woonstede
bomen nauwelijks bodem

op deze plaats zal ik stil zijn
en zwijgen
over de vage grenzen
die kleuren scheiden
over het verloop van tinten

over mijn onvermogen
om dit alles te benoemen.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

Een span onderweg

P1100400-kk-np Eigen foto.

Een span onderweg

Als een naald tast ik groeven
van het verleden af
een milde bries vertolkt de ruis van toen

een paard spoort smaller dan een kar
vertelt het verborgen pad woordeloos
aan weerszijde groeien de oogkleppen
weelderig en in zomergroen

zonder mennen trekt het ros
traag de last het bos door
de bok als wieg waarin de voerman
schommelt en dommelt

de hoeve en moeder de vrouw
haver, liksteen en de geur van balkenbrij
wenken het span huiswaarts

de tred blijft onveranderd
alleen de tijd verspringt.

*****************************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

Anatomie van een sloot – II

P1100365-kk-npEigen foto.

Anatomie van een sloot – II

Terwijl een zomerbries water helder slijpt
neemt de kringloop de laatste sluiers weg

fris tintellicht zandstraalt
– voor nieuwsgierige passanten –
rotstekeningen in ondiepte

vluchtige watermerken stellen waarde vast
dagelijks wordt reliëf gladgestreken
wanneer de wetering onder maanlicht
overvloedig vocht
spuiend door de engte perst

flonkering springt van kant naar wal
nergens biedt stroming rust
overal beweging
totdat schemer schaarste inluidt.

*******************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder uncategorized

Zweefwoorden

Foto: Henk Dikkema

Vlinderschrift

Het is eb in mijn geest. Achter mij
slaapt dun een opgeblazen dorp
een vlinder schrijft van hogerhand
gedichten in de zuidenwind
als tussenstation naar

de dood, de moeder van alle
onvermijdelijkheden. Onvindbaar
verscholen in de bries
puzzel ik met poëzie
met een overschot aan stukjes

in het duister tussen de dagen
valt alles uiteen. De verlegen
vlinder verbergt haar weelde
steeds lichter wordt het
rond het baren van de morgenstond

Tot de volgende handwijzer
wandel ik mee met de chaoten
traag en uit de pas
vanzelfsprekend
zo zijn ze.

******************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Patrijs in vacuüm

Foto: Arno ten Hoeve

Grens

Laat het landschap
laat de leegte
laat het voor
later onbetreden
koester het laatste
voor nog veel later

laat het zand
fluisteren
laat de patrijs
luisteren
wees stil

verlaat zijn land
het verlaten land
laadt parels
op je hand.

********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Ruw over zwijnenvacht


Vals seizoen
 
Het zou moeten
sneeuwen als een muur
ijzig ruw over zwijnenvachten
de beek kronkelend bevroren
als een knisperende boskrakeling
 
scheve schotsen verankerd
in nachtzwarte oevers
glazen vennen in bontkragen
rietpluimen van bergkristal
het meer vol poolijs
 
de heide naakt en troosteloos
bijna onzichtbaar verstoven
onder verpulverd onbehagen
afgrijzen bij het ontwaken

het zou moeten.

*********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Bladgoud


Karig woord

Verlaten is het gestolde bos
roerloos en bladstil
een huivering trekt voorbij
het onbetreden versleten mos
groet stug en kil
gebarsten kluit en doffe hei

een getemde herfst rolt
de loden loper uit
voor broze brekebenen
de verlegen winter stolt
elke beweging, elk geluid
tot kakelverse kiezelstenen

langs de overvloed
van betoverd blinkend bladgoud
ruist een karig woord
begroet mijn wankele voet
als uitbundig heraut
in dit zwijgende sluimeroord.

**********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized

Kleurschakering


Laatste blad

Vraag niet naar de naam van de dag
als het grijze jaar de ogen sluit

zie niet om naar de rijk gedekte tafels
waarop geen ander voedsel dan verdriet

vergeet het spreken met de stenen
achter de ontwrichte poorten

baad je in het wervelende wonder
van de onbestaanbare kleurschikkingen

laat je in laagjes water weven
tot een spinsel op de bodem van het woud

bewonder de voortjagende luchten
in de nerven van het gevallen loof

druppel de tranen in de weke aarde
we staan mat, maar schitterend.

*********************************************************************************************************************************************

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder cultuur, fotografie, gedichten, kunst, natuur, poëzie, uncategorized